آنها را از ارتكاب عمل و ادامه آن مانع مىشد ، همچنان كه اهل غرور و مباهات اگر خداوند را به جاه محمّد ( ص ) و آل محمّد ( ص ) سوگند دهند خداوند آنها را از غرور و غفلت حفظ مىكند ، امّا خداوند عزّ و جل اين مطلب را به آنها الهام نكرد و توفيق آن را به آنها نداد و آنچه در علم الهى و در لوح محفوظ مقرّر شده بود در بارهء آنها محقّق شد . ( الكافى ) از امام صادق ( ع ) در بارهء اين آيه لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ مىفرمايد : لعنت داود بر قومى بود كه به صورت خوك مسخ شدند ، و لعنت عيسى بر قومى بود كه به صورت ميمون مسخ گشتند ، البته قول مشهور در تفاسير و احاديث بر عكس اين است . بيضاوى مىگويد : اصحاب سبت اهالى ابلّة بودند كه خداوند آنها را از زبان داود لعنت كرد و به صورت بوزينه و خوك مسخ نمود و لعنت عيسى بر اصحاب مائده بود كه از عيسى درخواست مائده آسمانى كردند ، ولى بعد كافر شدند و ناسپاسى كردند و خداوند آنان را كه پنج هزار نفر بودند به صورت خوك مسخ نمود . بايد گفت : ابلّة مكانى در بصره است كه يكى از چهار مكان خوش آب و هوا در روى زمين است .